Malzeme, mimarlığın kelimeleridir. Aynı plan, ahşapla sıcak ve davetkâr, betonla sakin ve ağırbaşlı, camla hafif ve şeffaf bir yapıya dönüşebilir. İyi tasarım, malzemeyi taklit ettirmek yerine kendi karakteriyle kullanır: betonu beton, ahşabı ahşap gibi göstermek, çoğu zaman en dürüst ve en kalıcı seçimdir.
Malzemelerin karakteri
Beton
Ağır, sakin ve zamansız. Kalıbının izini taşıyan yüzeyiyle ham bir dürüstlük sunar; ışığı yumuşak yayar.
Ahşap
Sıcak, canlı ve dokunmaya davet eden malzeme. Yaşlandıkça güzelleşir ve mekâna insani bir ölçek katar.
Cam
İç ile dışı birleştiren, ışığı içeri taşıyan hafiflik. Doğru kullanıldığında mekânı manzaraya açar.
Taş ve metal
Taş köklü ve serin bir kalıcılık, metal ise ince ve çağdaş bir kesinlik hissi verir.
Doku ve dokunma
Bir yüzeyin pürüzü, parlaklığı ya da matlığı; mekânın sesini bile değiştirir. Yumuşak dokular sesi emer ve odayı sakinleştirir; sert, parlak yüzeyler ise sesi yansıtır ve mekânı canlandırır. Bu yüzden malzeme seçimi yalnızca görsel değil, işitsel ve dokunsal bir karardır. İyi bir iç mekân, birkaç dokuyu dengeli biçimde bir araya getirir.
Zamanla yaşlanmak
Malzemeyi seçerken sorulması gereken sorulardan biri şudur: bu yüzey on yıl sonra nasıl görünecek? Bazı malzemeler yaşlandıkça değer kazanır — ahşabın rengi derinleşir, bakır yeşile döner, taş yumuşar. Bazıları ise hızla eskir ve değersizleşir. Kalıcı bir tasarım, güzel yaşlanan malzemeleri tercih eder. Bu seçimlerin renkle nasıl birleştiğini renk ve atmosfer yazısında ele alıyoruz.
Bir mekânda genellikle iki-üç ana malzemeyi ustaca kullanmak, çok sayıda malzemeyi yan yana getirmekten daha güçlü bir sonuç verir.